Villiers-le-Sec, vrijdag 15 november 1918

1918-11-15a-dagboek1918-11-15b-dagboek1918-11-20-Villers

Fons Versmissen (met zweren in de nek en het aangezicht), ? en De Keukelaar [1] (ziekenverpleger)

[1] Wellicht Richard De Keukeleire

Advertenties

Villiers-le-Sec, dinsdag 12 november 1918

In België hebben de soldaten vrij. Gaston noteert: “Bij oom Ward hebben ze te mijner ere het huis met bloemen versierd. Ik ben er van harte welkom. Dan trekken we samen naar Wetteren. Onvergetelijke uren.

Onderweg ontmoet ik veel kennissen en ontvang herhaaldelijk gelukwensen. De vreugde is groot en algemeen. In Melle speelt een fanfare van Wetteren, die het leger tegemoet is getrokken. Ik word er vergast op een forse Vlaamse Leeuw. Als ik mijn kerktoren zie, ja, dan is het feest in mijn hart.

Overal staat volk om familieleden of kennissen te zien aankomen. Veel soldaten hebben even de compagnie verlaten om hun thuis te bezoeken. Aan het Kerkestraatje wordt de emotie me bijna te machtig. Daar komt mijn moeder als zinneloos van vreugde naar me toegelopen. Ik vind haar vermagerd. Heel de nacht ben ik thuis en bij meter. Moeder kan aan haar bewondering en liefkozingen geen eind maken. Haar soldaat! Ik dacht dat ze gek zou worden. Er wordt gezongen, geschonken en gelachen.

Terwijl wij feesten, denk ik aan mijn vriend Robert. Hier rechtover viert men niet. Daar is verdriet in huis. Hij is niet teruggekeerd. Ondoordringbare Voorzienigheid.

Om 5 uur verlaat ik Wetteren. Ik heb mijn dorp teruggezien. Ik ben gerust. Nu wacht de Vrede, de demobilisatie. En dan kan ik vrij en blij een nieuw leven tegemoet zien![1]

Op mijn tweede dag in Villiers-le-Sec ben ik eens rond gaan kijken in het militair hospitaal. Het is ondergebracht in het Klein Seminarie Christus-de-Verlosser, eertijds het belangrijkste van het bisdom Bayeux. Het werd gebouwd tussen 1809 en 1819 op de weg van Creully naar Bazenville. In de jaren 1860-1870 en in 1900-1902 werd er bijgebouwd en in  1905 werd het Klein Seminarie gesloten en door het departement omgevormd tot rusthuis. Sinds december 1916 dient het als Belgisch militair hospitaal.

1918-11-20-villierslesec1

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

Villiers-le-Sec, maandag 11 november 1918 – Wapenstilstand

1918-11-11a-dagboek1918-11-11b-dagboek1918-11-11c-dagboek

Brancardier Pater Ladislas (J.Segers), net als ik afkomstig uit Zondereigen, stuurt me dit bericht: “Hoera! Wij overleven en zullen wederzien ‘t dierbaar plekje grond waar eens onze wieg op stond. Goddank! Binnenkort in permissie, zulle! Wat zullen ze ginder staan zien als de oorlogsmannen afkomen. Uw Trouwe J. Segers 5/Z222 BL”

Ook de mannen van ons regiment vernemen het nieuws. De hoop groeit. Naar verluidt kan Duitsland niet langer oorlog voeren. De Wapenstilstand! Om 11 uur klaroengeschal. De wapens zwijgen. Het is zo mooi, zo wonderlijk dat we het niet kunnen geloven en toch zijn we overgelukkig het te mogen horen. Wapenstilstand! Gedaan met de doodsangst, het moorden, het lijden.

Tegen de middag trekken we terug naar Drongen. Het begint te regenen. Triestig weer voor zo’n mooie dag. Slecht voorteken?!

Ik ben te moe om de stad in te trekken en rust uit. Een makker is naar Gent geweest en vertelt me over de goede ontvangst in de stad. Hij heeft mijn oom, Eduard De Graeve, ontmoet, die me zo spoedig mogelijk verwacht. [1]

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

In de trein op weg naar Villier-le-Sec, zondag 10 november 1918

1918-11-10-dagboekIedereen is in de ban van de nakende wapenstilstand. Gaston schrijft: “De twee rustdagen zijn voorbij. Ik ben van wacht tussen Mariakerke en Drongen, rechts van mij water en nog water. Opeens horen mijn wachtmakkers en ik geschreeuw. Dronken soldaten die een vrouw mishandelen? Het lawaai sterft weg. Het wordt weer stil. We praten er nog over en dan horen we muziek, gezang, geschreeuw en getater. Een zacht windje voert al die geluiden naar ons toe. Dan horen we weer zingen en begrijpen zinnen uit de Vlaamse Leeuw, de Brabançonne en de Marseillaise. Daar valt niet meer aan te twijfelen. Gent feest in de nacht! Waarvoor? Wapenstilstand? We wachten benieuwd de dag af. [1]

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

Calais, vrijdag 8 november 1918

Het 7de en het 17de liggen voor Gent, maar er is weinig evolutie. “Wapenstilstand is een kwestie van dagen. De mannen voelen het einde naderen. Hoe groter de angst, hoe meer achterblijvers. Ikzelf, die soms zorgeloos het leven haatte, ga dit nu beminnen. Ook ik ben vol angst en vrees voor die laatste gevaren. Ik ben nu zo dicht bij al wat me lief is, bij de streek waar ik zoveel heb achtergelaten.” schrijft Gaston. [1]

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo

Calais, woensdag 6 november 1918

Terwijl ik herstel in Calais is Gaston nog in het kasteel van Mariakerke. “Na een lange nacht in de regen ben ik gelukkig de klaarte in de grijze regenlucht te mogen begroeten. Een lekker vuurtje verkwikt me in het kasteel. De vermoeienis wordt vergeten met wat te roken en te babbelen. We bereiden ons een smakelijk maal: aardappelen met savooikolen.

De Duitsers gaan door met het dorp te beschieten, ‘ons’ kasteel blijft gespaard. Maar de dorpelingen zijn verplicht hun woningen te verlaten. Ze doen dit met veel tegenzin. De volgende nacht trekken we ons terug en bezetten een ander kasteel.” [1]

Soldaat Lodewijk VANBOUWEL (°Antwerpen 08.01.1893 – … Drongen 06.11.1918) stierf vandaag in Drongen. Soldaat Carolus HELSEN (°Antwerpen 08.05.1896 – Mariakerke 06.11.1918) Beiden behoorden tot het 17e Linie. Drongen was wellicht de achterhoede en Mariakerke in de frontlinie.

[1] André Gysel, Gaston Le Roy, dagboek van een Vlaamse Oorlogsvrijwilliger tijdens WO1, Lannoo